Եզրաս Թելլալյան. Հողի հետ կապն զորացնում է սահմանում ապրողներին - Mediamax.am

exclusive
1296 դիտում

Եզրաս Թելլալյան. Հողի հետ կապն զորացնում է սահմանում ապրողներին


Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Եզրաս Թելլալյանը
Եզրաս Թելլալյանը

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան


Ներքին Խնձորեսկի մանկապարտեզի նկուղի վերանորոգման եւ այն շուրջ 100 մարդու համար ապահով ռմբապաստարան դարձնելու նպատակով Հայ օգնության ֆոնդի «Այո» հարթակը շարունակում է դրամահավաքը: Ծրագրի շրջանակում «Այո»-ն նախաձեռնել էր առցանց հանդիպում ամերիկահայ լուսանկարիչ Եզրաս Թելլալյանի հետ:

 

Մեդիամաքսն առանձնացրել է զրույցի հետաքրքրական դրվագները:

 

Հայկական արմատներ

 

Սփյուռքում ծնված հայերի երրորդ սերնդից եմ, ինչը նշանակում է, որ պապիկ-տատիկներս եւս ԱՄՆ-ում են ծնվել: Ծնողներս հայերեն չեն խոսում, արեւմտահայերենով մայրիկիս մայրիկի հետ էի խոսում միայն: Այսպես, ես մեծացել եմ բավականին ամերիկյան միջավայրում, սակայն մշտապես կապված եմ եղել եկեղեցու հետ: Հիշում եմ կիրակնօրյա դպրոցները, եկեղեցու ճամբարներին մասնակցելը եւ այլն: (Եզրասը հիմա սարկավագ է՝ հեղ.)

Եզրաս Թելլալյանը Եզրաս Թելլալյանը

 

Հայաստան առաջին այցիս ժամանակ այստեղ մի քանի ամիս կամավորական աշխատանք կատարեցի եւ երեւի այդ ժամանակ էր, որ հայկական սերմը իրականում դրվեց ինձանում:

 

Մեկնելու որոշումը

 

Երբ 2020 թվականին պատերազմը սկսվեց, առաջին ինքնաբուխ արձագանքը սա էր՝ ես ուզում եմ գնալ, ես ուզում եմ այնտեղ լինել: Հետո ոգեշնչվեցի բողոքի ակցիաներից, երբ սկսեցի զգալ, որ պետք է ավելին անեմ, քան պարզապես այդ ակցիաները նկարելն էր: Պատերազմի ժամանակ ընկերներիցս մեկը զոհվեց, եւ դա պատերազմն ինձ համար ավելի անձնական դարձրեց: Հոկտեմբերի սկզբներին խոսեցի հորս հետ եւ նա սատարեց ինձ: Ինչ-որ իմաստով Արցախում լինելն ու անգամ հարձակման տակ գտնվելն ավելի հեշտ էր, քան այդ ամբողջը հեռվից դիտելը:

 

Շնորհակալ եմ այն մարդկանց, որոնք օգնեցին ինձ կապեր հաստատել ու ես կարողացա կամավոր աշխատել «Սիվիլնեթ»-ի հետ: Դա բերեց մի ամբողջ փորձառության, մի ամբողջ կյանքի:

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Ես մեկնում էի Արցախ ոչ միայն որպես լուսանկարիչ, այլեւ որպես հոգեբան ու որպես սարկավագ: Մենք պետք է կենտրոնանայինք նրա վրա, թե ինչ էր կատարվում քաղաքացիների հետ: Հիմնական լրատվական հոսքը ռազմական գործողությունների, զոհվող զինվորների, խփված ուղղաթիռների ու տանկերի քանակի մասին էր:

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Մենք փորձեցինք ավելի խորությամբ նայել, լինել այն մարդկանց ու երեխաների հետ, որոնք ապաստարաններում էին, լինել Շուշիի Սուրբ Ամենափրիչ Ղազանչեցոց եկեղեցում ամուսնացող զույգի հետ: Այդ ժամանակ բոլորս մեր կյանքն էինք վտանգում, որովհետեւ եկեղեցին արդեն երկու անգամ ռմբակոծվել էր: Չնայած դրան՝ զույգը որոշել էր չփոխել հարսանիքի օրը:

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Մոտ երկու տասնյակ մարդիկ էին երկու սենյակներում մոտ 10 մետր լայնքով ու 25 մետր երկարությամբ: Նրանք միշտ մեզ թանապուր էին հյուրասիրում, երբ իրենց մոտ էինք լինում:

 

Ապաստարաններում սպասման զգացում կար, նման էր Գոդոյին սպասելուն (Սամուել Բեթեքի հայտնի գրվածքից՝ հեղ.), երբ չգիտես նա կգա, թե ոչ: Այդ լարված սպասումն էր՝ երբ կկարողանանք դուրս գալ, երբ կլինենք ապահով:

 

Ինչումն է ուժը

 

Մեզ՝ ԱՄՆ-ում ծնված-մեծացածներիս համար սովորական է մի թաղամասից մյուսը տեղափոխվելը, անգամ մի երկրից մյուսը տեղափոխվելը, դրա համար չկա հողի հետ կապը: Հայաստանում ասում են կարմիր հող, որը ներծծված է արյամբ, ինչպե՞ս կարելի է այն լքել: Ինչպե՞ս կարելի է լքել պապերի, ապուպապերի, նրանց պապերի գերեզմանները: Հայաստանում հողը եւ տունը մեկտեղվում են, քո տունը միայն այն վայրը չէ, որտեղ քո ընտանիքն է, դա նաեւ համայնքն է, քաղաքը կամ գյուղը: Կարծում եմ, որ հողի հետ կապն այն է, ինչ զորացնում է սահմանում ապրողներին:

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Մյուս կարեւոր հանգամանքն այն է, որ մարդիկ մնում են իրենց զինվորների թիկունքում, որպեսզի երբ զինվորները կարիք ունենան վերադառնալու 1-2 օրով, նրանք այնտեղ լինեն, զինվորները չվերադառնան դատարկ տներ:

 

Իրենք մոռացված չեն

 

Մենք պետք է օգնենք սահմանի բնակիչներին պահպանել իրենց տները, այնպես անել, որ նրանք իրենց տեղում ապահով զգան, եւ այդպես ավելի քիչ մարդիկ կմտածեն լքելու մասին: Անվտանգային հարցը պետք է վերջին պատճառը լինի, որով մարդը կվճռի լքել իր տունը:

 

Մենք պետք է պատրաստ լինենք: Երեխաները, պետք է պատրաստ լինեն ապաստարաններում ապրելուն այնքան ժամանակ, քանի դեռ մենք պաշտպանում ենք նրանց: 44-օրյա պատերազմի ժամանակ մենք տեսանք, որ բնակավայրերը օրերով ռմբակոծվում էին:

Լուսանկարը` Եզրաս Թելլալյան

Սահմանին ապրողներին օգնելու համար առաջինը, իհարկե, դրամական աջակցությունն է մտքով անցնում: Բայց մենք կարող ենք այցելել այդ մարդկանց ու դա անգնահատելի փորձ կլինի: Ուղղակի գնալ ու ներկա լինել: Կարծում եմ, որ նրանց համար մեծ նշանակություն ունի այն, որ իրենց չեն մոռացել: Չեմ կարծում, որ ավելի շատ բան կա անելու, քան մեր ժամանակն ու ռեսուրսներն այս մարդկանց օգնելու մեջ ներդնելը: ԱՄՆ-ում ծնվածներս գուցե չհասկանանք այն օրհնությունը, երբ առավոտյան արթնանում ես ու օդային տագնապի ազդանշանը միացված չէ:

 

Ունենալ էլեկտրականություն, գազ, հոսող ջուր, այս ամբողջը մեծ օրհնություն է, որը ոչ միայն Հայաստանում, այլ նաեւ աշխարհի շատ վայրերում մարդիկ զրկված են նման ապահովությունից: Սա մեծ խնդիր է մարդկության համար, որովհետեւ մենք սկզբում պետք է ունենանք խաղաղություն, որ դրա հիմքով կարողանանք կառուցել:

 

Պատերազմի օրերին արված արցախցիների մարդկային պատմությունները ներկայացնող իր լուսանկարները Եզրաս Թելլալյանն ամփոփել է «Մարդկությունը պատերազմի ժամանակ» գրքում: Դրանից ստացված ամբողջ շահույթը լուսանկարիչը նվիրաբերում է Արցախում պատերազմի հետեւանքների մեղմանն ուղղված աշխատանք կատարող հասարակական կազմակերպություններին:

 

Գայանե Ենոքյան

Կարծիքներ

Հարգելի այցելուներ, այստեղ դուք կարող եք տեղադրել ձեր կարծիքը տվյալ նյութի վերաբերյալ` օգտագործելուվ Facebook-ի ձեր account-ը: Խնդրում ենք լինել կոռեկտ եւ հետեւել մեր պարզ կանոներին. արգելվում է տեղադրել թեմային չվերաբերող մեկնաբանություններ, գովազդային նյութեր, վիրավորանքներ եւ հայհոյանքներ: Խմբագրությունն իրավունք է վերապահում ջնջել մեկնաբանությունները` նշված կանոնները խախտելու դեպքում:

Մեր ընտրանին