«Փորձում են մնալ ազատ` ճամպրուկները թողնելով պահարանում» - Mediamax.am

«Փորձում են մնալ ազատ` ճամպրուկները թողնելով պահարանում»
3730 դիտում

«Փորձում են մնալ ազատ` ճամպրուկները թողնելով պահարանում»


Հայաստանում արտագաղթ է, մենք` դրա ականատեսը: Այդ արտագաղթը տեսնում ենք բոլորս, բայց, իմ կարծիքով, չենք տեսնում ոչ պակաս վտանգավոր մեկ այլ երեւույթ` “ներքին արտագաղթը”, որը շեշտված, ակնհայտ մեկուսացում է հասարակության ու պետության կյանքից: Ու երբ որեւէ մեկն ասում է, որ քաղաքականությունը կեղտոտ զբաղմունք է եւ ինքը դրանով չի հետաքրքրվում, մեր դիմաց “ներքին արտագաղթողի” դասական օրինակն է: 

Ինչ խոսք, քաղաքականությամբ զբաղվողները սպիտակ ձեռնոցներ չեն կրում, բայց հազար ու մեկ խնդիր ունեցող երկրում խելացի, կիրթ, տաղանդավոր մարդիկ անգամ նորություններին չեն հետեւում (այդ դեպքում, ինչպես կասեր Ժվանեցկին. “գուցե կոնսերվատորիայո՞ւմ ինչ-որ բան փոխենք”):

Վերջերս կարդացի, որ Հայաստանում բնակչության կեսից ավելին չի դիտում հայրենական հեռուստածրագրերը, այդ թվում եւ` լրատվականները: (Առնվազն տարօրինակ է: Գուցե ջո՞ւրն են անջատելու…)

Խնդիրը միայն մեր հեռուստաընկերությունների անորակությունը (մեղմ ասած) եւ ոչ լիակատար տեղեկատվություն չէ: Իսկ եթե դրանք այդպիսին են, որովհետեւ վերեւներում ինչ-որ մեկն իրեն այդպես ավելի հանգի՞ստ է զգում… Չեն նայում, ոչինչ չգիտեն ու ոչինչ էլ չեն պահանջում:

Այսպիսի մի եզրույթ կա. “քերլիֆեքթ”, որտեղ “քերլ”-ը նշանակում է տգետ: Քաղաքական այս “նոու-հաու”-ի հեղինակը 1930-ականներին ամերիկացի գավառական մի քաղաքապետ է, ով ընտրությունների նախաշեմին քաղաքից վռնդում էր կրթված եւ ապահովված բնակիչներին: Դե, խանգարում էին, ավել-պակաս խոսում եւ, անգամ, գործում…

Իսկ մեզանում, պարզվում է, շատերը, իրենց տեղը չգտնելով քաղաքական բեւեռներից եւ ոչ մեկում, փակվել են արտաքին աշխարհից եւ ինքնակամ ու ցուցադրաբար ոչնչի չեն խառնվում:

Ահա այսպիսի դիլեմա. ոմանք  լքում են երկիրը “ժանտախտը տանի բոլորիդ էլ” անեծքով, մյուսները մնում են, բայց` մեկուսանալով իրականությունից: Ոչ մեկին չեն աջակցում, բայց եւ ոչ մեկին էլ չեն քննադատում:

Հասկանում եմ, նրանք փորձում են մնալ ազատ` ճամպրուկները թողնելով պահարանում... եւ չհետաքրքրվելով քաղաքականությամբ: Հայաստանն էլ, ում ասես, բաժին է դառնում:

Նաիրա Մելքումյանը «Այբենգիր» հրատարակչության հիմնադիր-տնօրենն է: 1997-2002թթ. զբաղեցրել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության ԱԳ նախարարի պաշտոնը, 2002-2007թթ. եղել է «Հայաստան» Համահայկական Հիմնադրամի գործադիր տնօրեն:

Սյունակում արտահայտված մտքերը պատկանում են հեղինակին եւ կարող են չհամընկնել Մեդիամաքսի տեսակետներին:

Կարծիքներ

Հարգելի այցելուներ, այստեղ դուք կարող եք տեղադրել ձեր կարծիքը տվյալ նյութի վերաբերյալ` օգտագործելուվ Facebook-ի ձեր account-ը: Խնդրում ենք լինել կոռեկտ եւ հետեւել մեր պարզ կանոներին. արգելվում է տեղադրել թեմային չվերաբերող մեկնաբանություններ, գովազդային նյութեր, վիրավորանքներ եւ հայհոյանքներ: Խմբագրությունն իրավունք է վերապահում ջնջել մեկնաբանությունները` նշված կանոնները խախտելու դեպքում:





Կյանքի եւ մահվան մասին….
Մեր ընտրանին